ਵਿਸ਼ੇ

ਚਲੋ ਐਗਰੋਫਿ !ਲ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕੋ!

ਚਲੋ ਐਗਰੋਫਿ !ਲ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕੋ!

ਅਨਾਜ ਦੁਆਰਾ

ਐਗਰੋਫਿ programਲ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਗਲੋਬਲ ਵਾਰਮਿੰਗ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਯੋਜਨਾਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਜਿਸ inੰਗ ਨਾਲ ਐਗਰੋਫਿelsਲਜ਼ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਹੋਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰ-ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਹਿਯੋਗੀਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ: ਤੇਲ ਅਤੇ ਆਟੋਮੋਬਾਈਲ ਉਦਯੋਗਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਰਾਕ ਵਿਚੋਲਿਆਂ, ਬਾਇਓਟੈਕਨਾਲੌਜੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਤੇ ਗਲੋਬਲ ਨਿਵੇਸ਼ ਫਰਮਾਂ.


ਅੱਜ ਅਖਬਾਰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਭਰਪੂਰ ਸਵੱਛ energyਰਜਾ ਦੇ ਨਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਤੋਂ ਅਵੇਸਲੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਰਮ ਮਨੁੱਖਤਾ ਖੜੀ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੇਲ ਕੰਪਨੀਆਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੇਲ ਕੱractਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਗੀਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਕ ਵਧ ਰਹੀ ਸਹਿਮਤੀ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਜਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇਲ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੌਸਮੀ ਤਬਦੀਲੀ, ਹਵਾ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਹੈ. ਹੋਰ ਵਾਤਾਵਰਣਕ ਤਬਾਹੀ. ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਾਲਣ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਫਸਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੱਕੀ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਨੂੰ ਈਥੇਨੌਲ ਵਿੱਚ ਕੱtilਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਲ ਪਾਮ, ਸੋਇਆਬੀਨ [ਸੋਇਆ] ਅਤੇ ਕੈਨੋਲਾ ਬਾਇਓਡੀਜ਼ਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ. ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿਚ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬਾਇਓਟੈਕਨਾਲੌਜੀ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬਾਇਓਮਾਸ ਨੂੰ ਬਾਲਣ ਵਿਚ ਬਦਲਣਾ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇਗਾ: ਬੂਟੀ, ਦਰੱਖਤ, ਤੇਲ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਕਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ ...

ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰ 'ਤੇ ਲਾਭ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੇਅੰਤ ਲੱਗਦੇ ਹਨ. ਇਹ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਲੋਬਲ ਵਾਰਮਿੰਗ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਗ੍ਰੀਨਹਾਉਸ ਗੈਸ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਘਟਾਇਆ ਜਾਏਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਬਾਲਣਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀਓ 2 ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿੱਥੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ. ਦੇਸ਼ ਆਪਣੀਆਂ energyਰਜਾ ਲੋੜਾਂ ਵਿਚ ਵਧੇਰੇ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ ਬਣ ਜਾਣਗੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਪਣੇ ਬਾਲਣ ਨੂੰ "ਵਧਾਉਣ" ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣਗੇ. ਪੇਂਡੂ ਆਰਥਿਕਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਮਿ communitiesਨਿਟੀਆਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਬਾਜ਼ਾਰ ਹੋਵੇਗਾ. ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਰੇ ਭਰੇ ਨਵੇਂ ਨਿਰਯਾਤ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਮਿਲੇਗੀ.

ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਪੈਨੋਰਾਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਲਣਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਪਰ ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ “ਹਰੇ” ਅਤੇ ਸਾਫ energyਰਜਾ ਦੀ ਇਹ ਨਵੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ? ਅਜਿਹੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਬਜ਼ਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਲੱਖਾਂ ਹੈਕਟੇਅਰ ਵਿਚ ਤੇਲ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਅਤੇ ਸੋਇਆਬੀਨ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਗਰਮ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਅਰਧ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਗੰਨੇ ਦੀ ਬਿਜਾਈ ਵਿਚ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਈਥਨੌਲ ਬਣਨ ਲਈ. ਲਾਤੀਨੀ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚ ਗੈਰ ਸਰਕਾਰੀ ਸੰਗਠਨਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਬਾਲਣ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ isੁਕਵਾਂ ਹੈ ਜੀਵ ਬਾਲਣ ਇਸ ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ: ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਜੋ ਕਾਰਾਂ ਲਈ ਬਾਲਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ.

ਬਾਇਓ ਜ ਕਾਰੋਬਾਰ?

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਇਹ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਐਗਰੋਫਿuelਲ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਗਲੋਬਲ ਵਾਰਮਿੰਗ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਯੋਜਨਾਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਜਿਸ inੰਗ ਨਾਲ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਬਾਲਣ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਹੋਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰ-ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਹਿਯੋਗੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ. ਉਹ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇਲ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਉਦਯੋਗ, ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਰਾਕ ਵਿਚੋਲਗੀ, ਬਾਇਓਟੈਕ ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਤੇ ਗਲੋਬਲ ਨਿਵੇਸ਼ ਫਰਮ ਹਨ.

ਕਾਰਗਿਲ ਅਤੇ ਏਡੀਐਮ ਵਰਗੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕੱਚੇ ਮਾਲ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਐਗਰੋਫਿelsਲ ਆਪਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੁਨਾਫਿਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਵਿਸਥਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ. ਬਾਇਓਟੈਕ ਕੰਪਨੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਮੋਨਸੈਂਟੋ, ਸਿੰਜੈਂਟਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਫਸਲਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੋਸੈਸਿੰਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਐਗਰੋਫਿ .ਲ ਪ੍ਰੋਸੈਸਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ. ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਫਸਲਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵਧੇਰੇ produceਰਜਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਘੱਟ ਵੁਡੀ ਸਮੱਗਰੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਚਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਇਓਫਿ intoਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ. ਇਹ ਸਭ, ਬੇਸ਼ਕ, ਜੈਨੇਟਿਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ. ਐਗਰੋਫਿ .ਲ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਸ਼ਾਮਲ ਟ੍ਰਾਂਸਜੈਨਿਕਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ.


ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਪੈਟਰੋਲੀਅਮ, ਸ਼ੈਲ, ਐਕਸਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੇਲ ਕੰਪਨੀਆਂ ਲਈ, ਐਗਰੋਫਿuelਲ ਬੁਖਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ energyਰਜਾ ਦੇ ਨਵੇਂ ਕੱਚੇ ਮਾਲਾਂ ਵਿਚ ਭਿੰਨਤਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੈਟਰੋਡੋਲਰਜ਼ ਨੂੰ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਆਟੋ ਕੰਪਨੀਆਂ ਰੈਗੂਲੇਟਰਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਦੇ ਦਬਾਅ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਸੰਪੂਰਨ ਬਹਾਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ. ਹੁਣ ਨਾਟਕ '' ਬਾਇਓਕੰਪਿਬਲ '' ਕਾਰਾਂ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਹੋਵੇਗਾ. ਅਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ ਕੰਪਨੀਆਂ ਕੋਲ ਮੁਦਰਾ ਦੀ ਤਰਲਤਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਤਬਦੀਲੀ ਲਈ ਵਿੱਤ ਦੇ ਕੇ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ.

ਗਲੋਬਲ ਲਾਉਣਾ ਕੰਪਨੀਆਂ ਉਤਪਾਦਨ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਤੱਕ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡੇ ਵਸਤੂ ਵਿਚੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਮੋਨਸੈਂਟੋ ਅਤੇ ਕਾਰਗਿਲ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜੈਨੇਟਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸੋਧਿਆ ਗਿਆ ਮੱਕੀ ਦੀਆਂ ਨਵ ਕਿਸਮਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਜੋ ਕਿ ਐਗਰੋਫਿ .ਲ ਬਾਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਫੀਡ ਮਾਰਕੀਟ ਨੂੰ ਸਪਲਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਪੈਟਰੋਲੀਅਮ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ, "ਬਾਇਓਬੂਟਾਨੋਲ" (ਪੈਟਰੋਲੀਅਮ ਨਾਲ ਬਾਇਓਫਿelsਲਨ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਨ) ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਡੁਪਾਂਟ ਨਾਲ ਭਾਈਵਾਲੀ ਕੀਤੀ. ਸੂਚੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ: ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚਕਾਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਨਵੇਂ ਸਹਿਯੋਗ ਦੀ ਇੱਕ ਭੁੱਲ. ਨਵੇਂ ਅਰਬਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਵੇਸ਼ਕ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਟੈਕਸਦਾਤਾਵਾਂ (ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਇਸ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਬਸਿਡੀਆਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ), ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਪਾਰਕ ਨੈਟਵਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਪੈਸਾ ਕ pumpਵਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ. ਨਤੀਜਾ ਵਿਸ਼ਵ ਉਦਯੋਗਿਕ ਖੇਤੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਸਥਾਰ ਅਤੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਨਿਯੰਤਰਣ ਦਾ ਇਕਜੁੱਟਤਾ ਹੈ.

ਸਾਫ਼ energyਰਜਾ ਦਾ ਨਮੂਨਾ?

ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਐਗਰੋਫਿelsਲਜ਼ 'ਤੇ ਅਦਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪ੍ਰੈਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਜਾਰਜ ਬੁਸ਼ ਦੀ ਇਸ ਘੋਸ਼ਣਾ' ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਇਕ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਬਣਾਏਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਤੇਲ ਦੀ ਦਰਾਮਦ 'ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚੇਗਾ - ਜਾਂ ਪੈ ਸਕਦੇ ਹਨ - ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਦਾ. ਪਰ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਐਗਰੋਫਿelsਲ ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ. ਜੇ ਯੂਐਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੱਕੀ ਅਤੇ ਸੋਇਆਬੀਨ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਬਾਲਣ ਉਤਪਾਦਨ ਲਈ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਪਿਸਤੋਲ ਦੀ ਸਿਰਫ 12 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਡੀਜ਼ਲ ਦੀ 6 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. [1] ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤੀ ਹੋਰ ਵੀ ਬਦਤਰ ਹੈ: ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਯੂਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਉਗਾ ਸਕਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਬਾਲਣ ਵਧਿਆ ਹੋਵੇ.

ਐਗਰੋਫਿelsਲ ਆਰਥਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ ਵਿਵਹਾਰਕ ਨਹੀਂ ਹਨ. ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟ ਅਤੇ ਯੂਰਪ ਵਿਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬਾਇਓਫਿ .ਲ ਕਾਰਜ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਬਸਿਡੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਗੈਰ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ. ਜੀਐਸਆਈ (ਗਲੋਬਲ ਸਬਸਿਡੀਜ਼ ਇਨੀਸ਼ੀਏਟਿਵ) [2] ਦੀ ਇੱਕ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਖੁਲਾਸਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇਕੱਲੇ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਬਾਲਣਾਂ ਲਈ ਸਬਸਿਡੀਆਂ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ from 5.5 ਬਿਲੀਅਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 7.3 ਅਰਬ ਡਾਲਰ ਸਾਲਾਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟ ਅਤੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਯੂਨੀਅਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਉਦਯੋਗਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਬਸਿਡੀਆਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਿੱਧੇ ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਭੜਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕੁਝ ਗਰੀਬ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਿਚ ਵਾਧੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਭੰਡਾਰਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ. FAO ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਹਾਲਾਂਕਿ 2007 ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਸਨ, ਪਰ ਗਰੀਬ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ ਦੀ ਦਰਾਮਦ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਗਤ ਮੌਜੂਦਾ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੌਥਾਈ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨਾਲ ਬਾਇਓਫਿelsਲ ਦੀ ਮੰਗ ਨਾਲ ਵਧੀ ਹੈ। []] ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ: ਉਦਯੋਗਿਕ ਅਤੇ ਸਨਅਤੀਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਦੀ ਖਪਤ ਉੱਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਬਾਲਣਾਂ ਦਾ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਪੌਦੇ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਸਟਾਕ ਲਗਾਉਣੇ ਪੈਣਗੇ।

ਅੰਤਰ-ਅਮਰੀਕੀ ਵਿਕਾਸ ਬੈਂਕ ਲਈ ਇਕ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਕ ਸਲਾਹਕਾਰ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ: “ਬਾਇਓਫਿelsਲਜ਼ ਦਾ ਵਾਧਾ ਲੰਬੇ ਉਗਣ ਦੇ ਮੌਸਮ, ਗਰਮ ਖੰਡੀ ਮੌਸਮ, ਉੱਚੇ ਮੀਂਹ ਦੀ ਦਰ, ਘੱਟ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਖਰਚੇ ਵਾਲੇ ... ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੋਤ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਫਾਇਦਾ ਦੇਵੇਗਾ। , ਅਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਲੈਣ ਲਈ ਤਜਰਬਾ ". [4] ਅਧਿਐਨ, ਸਿਰਲੇਖ “ ਅਮਰੀਕੀ ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਸਾਫ energyਰਜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਨਮੂਨਾ " ਇਸ ਮਾਸਟਰ ਪਲਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਕਿਸਮ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਧਾਰਨਾ ਜਿਸ 'ਤੇ ਇਹ ਰਿਪੋਰਟ ਅਧਾਰਤ ਹੈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਗਲੋਬਲ ਐਗਰੋਫਿuelਲ ਉਤਪਾਦਨ ਨੂੰ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਵਧਾਉਣਾ ਪਏਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ 2020 ਤੱਕ ਐਗਰੋਫਿelsਲਜ਼ ਆਵਾਜਾਈ ਲਈ ਸੰਸਾਰਕ energyਰਜਾ ਦੀ ਖਪਤ ਦਾ ਸਿਰਫ 5 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਕਵਰ ਕਰੇਗੀ (ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ 1 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਹੈ). ਤਦ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ "ਸਮਰੱਥਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ" ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ: ਨਵੇਂ ਬੁਨਿਆਦੀ andਾਂਚੇ ਅਤੇ ਮਾਰਕੀਟ ਬਣਾਉਣਾ, ਅਤੇ "ਤਕਨੀਕੀ ਨਵੀਨਤਾ" ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨਾ. ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਕ ਵੱਡਾ ਐਥੇਨ ਉਤਪਾਦਕ ਹੈ, ਦੀ ਪਛਾਣ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜਿਥੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧ ਰਹੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿਚ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ. ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਗਭਗ 6 ਮਿਲੀਅਨ ਹੈਕਟੇਅਰ ਵਿਚ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਬਾਲਣਾਂ ਨਾਲ ਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿਚ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ 120 ਮਿਲੀਅਨ ਹੈਕਟੇਅਰ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰਕਬੇ ਵਿਚ ਇਸ inੰਗ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਹੁਣ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਰਥਿਕ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੰਨੇ ਦੀ ਬਿਜਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਤ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਜ਼ਮੀਨ - 30 ਮਿਲੀਅਨ ਹੈਕਟੇਅਰ ਹੈ. [5]

ਇਕ ਹੋਰ ਅਜਿਹੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਕੱ thatਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਉਪ-ਸਹਾਰਨ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿਚ, ਲਾਤੀਨੀ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਖੇਤੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਅੱਧ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਤਾਂ ਜੇ "2050 ਤਕ ਮੌਜੂਦਾ ਘੱਟ ਤੀਬਰਤਾ ਅਤੇ ਅਯੋਗ ਖੇਤੀ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਅਭਿਆਸਾਂ ਨਾਲ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ. ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਸਿਸਟਮ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ”. []] ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ: ਕਰੋੜਾਂ ਹੈਕਟੇਅਰ ਸਥਾਨਕ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਪੇਂਡੂ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਲਓ, ਦੇਸੀ ਜੈਵ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਅਧਾਰਤ ਫਸਲਾਂ ਅਤੇ ਚਰਾਉਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦਾ ਖਾਤਮਾ ਕਰੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਇਕੱਲਿਆਂ ਦੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਅਤੇ ਜੈਨੇਟਿਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਨਾਲ ਤਬਦੀਲ ਕਰੋ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਬਹੁ-ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦਾ ਕੰਟਰੋਲ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਹੈਕਟੇਅਰ ਰਕਬੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਨਮੂਨੇ ਦੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ "ਬੇਕਾਰ ਭੂਮੀ" ਜਾਂ "ਹਾਸ਼ੀਏ ਵਾਲੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸਹੂਲਤ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਥਾਨਕ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ "ਨਾਜ਼ੁਕ" ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ. ਉਹ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ

ਮਿਲੀਅਨ ਹੈਕਟੇਅਰ, ਅਰਬਾਂ ਡਾਲਰ

ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਤਬਾਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਿਸ਼ਵ ਆਵਾਜਾਈ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀ-ਬਾਲਣਾਂ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਘੱਟ ਹੈ. ਗਿਣਤੀ ਸਿਰਫ ਹੈਰਾਨਕੁਨ ਹਨ: ਇਹ ਲੱਖਾਂ ਹੈਕਟੇਅਰ ਅਤੇ ਅਰਬਾਂ ਡਾਲਰ ਹਨ. ਬਾਇਓਡੀਜ਼ਲ ਲਈ ਮੁੱਖ ਫਸਲ ਤੇਲ ਪਾਮ ਹੈ. ਕੋਲੰਬੀਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੁਝ ਦਹਾਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ ਤੇਲ ਪਾਮ ਦੇ ਬੂਟੇ ਲਗਾਏ ਸਨ, ਨੇ 2003 ਵਿੱਚ ਇਸ ਫਸਲ ਦੇ 188 ਹਜ਼ਾਰ ਹੈਕਟੇਅਰ ਰਕਬੇ ਵਿੱਚ ਬਿਜਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਹੋਰ 300 ਹਜ਼ਾਰ ਹੈਕਟੇਅਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਟੀਚਾ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਮਿਲੀਅਨ ਹੈਕਟੇਅਰ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਹੈ. []] ਇੰਡੋਨੇਸ਼ੀਆ, ਜਿਸਦੀ 1980 ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਮਿਲੀਅਨ ਹੈਕਟੇਅਰ ਤੇਲ ਪਾਮ ਫਸਲਾਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਇਸ ਵਿੱਚ 6 ਮਿਲੀਅਨ ਹੈਕਟੇਅਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਤਪਾਦਨ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ 20 ਮਿਲੀਅਨ ਹੈਕਟੇਅਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਬਿਜਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰਕਮ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਤੇਲ ਪਾਮ ਬੂਟੇ, ਬੋਰਨੀਓ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ 1.8 ਮਿਲੀਅਨ ਹੈਕਟੇਅਰ. []] ਸੋਇਆ, ਐਗਰੋਫਿuelਲ ਦੌੜ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਫਸਲ, ਹੁਣ 20 ਮਿਲੀਅਨ ਹੈਕਟੇਅਰ ਦੇ ਨੇੜੇ - ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ 21 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੇ ਲਗਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਨੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਫਸਲ ਲਈ ਹੋਰ 60 ਮਿਲੀਅਨ ਹੈਕਟੇਅਰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ. ਵਿਸ਼ਵ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦਾ ਦਬਾਅ. []] ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਗੰਨੇ ਦੀ ਬਿਜਾਈ ਦੇ ਸਮਰਪਿਤ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਚੌਥਾ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਬਾਇਓਡੀਜ਼ਲ, ਜੈਟਰੋਫਾ ਲਈ ਇਕ ਹੋਰ ਫਸਲ ਦੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ: 2012 ਤਕ ਇਸ ਨੂੰ 14 ਮਿਲੀਅਨ ਹੈਕਟੇਅਰ ਰਕਬੇ ਵਿਚ “ਵਾੜੇ ਭੂਮੀ” ਵਜੋਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਬਿਜਾਈ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਹੈ, [10] ] ਪਰੰਤੂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਜੱਟੋਫ਼ਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀਆਂ ਇੱਛੁਕ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਪਜਾ land ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ. [११] ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਅਰਥ ਬਸਤੀਵਾਦਵਾਦੀ ਪੌਦੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਨਾ ਤਾਂ ਘੱਟ ਜਾਂ ਘੱਟ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਗਲੋਬਾਈਜ਼ਡ ਨੀਓਲੀਬਰਲ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।


ਸਥਾਨਕ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਆਮ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਬਸ ਨਹੀ ਹਨ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਭਾਸ਼ਣ ਸਥਾਨਕ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ energyਰਜਾ ਦੀ ਖੇਤੀ ਤੋਂ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਕਮਿ communitiesਨਿਟੀਆਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਮੌਕਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਐਗਰੋਫਿ .ਲ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ. ਕਾਰਪੋਰੇਟ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਪੌਦੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਖੇਤੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ, ਨਵੀਂ ਐਗਰੋਫਿelsਲ ਸਥਾਨਕ ਨੌਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ. ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਦੇ ਪੇਂਡੂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੋ: ਗੰਨੇ, ਸੋਇਆਬੀਨ ਅਤੇ ਯੂਕਲਿਪਟਸ ਦੇ ਬਾਗਬਾਨੀ ਵਿਚ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿਚ ਹੋਏ ਵਾਧੇ ਕਾਰਨ ਛੋਟੇ ਉਤਪਾਦਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਕੱ. ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ. 1985 ਅਤੇ 1996 ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ, 5.3 ਮਿਲੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ 941 ਹਜ਼ਾਰ ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਦਰਮਿਆਨੇ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਤੋਂ ਬੇਦਖਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਕੱulੇ ਜਾਣ ਦੀ ਦਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੈ. [12]

ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਵਿਚ, ਬਹੁਤੇ ਪੇਂਡੂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਹਰ ਇਕ ਵਿਚ ਕੁਝ ਹੈਕਟੇਅਰ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਪੌਦੇ, ਜੋ ਕਿ ਲੱਖਾਂ ਹੈਕਟੇਅਰ ਰਕਬੇ ਵਿਚ ਹਨ, ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਕੰਮ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ: ਹਰ 100 ਹੈਕਟੇਅਰ ਰਕਬੇ ਵਿਚ ਇਕ ਆਮ ਯੂਕਲਿਪਲਟਸ ਪੌਦੇ ਇਕ ਨੌਕਰੀ, ਇਕ ਸੋਇਆ ਪੌਦੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀਆਂ ਦੋ ਨੌਕਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਇਕ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬੂਟੇ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਦੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ. [13] ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤੀ ਬਹੁਤ ਮਿਲਦੀ ਜੁਲਦੀ ਹੈ।

ਮੌਸਮੀ ਤਬਦੀਲੀ ਨਾਲ ਲੜੋ?

ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਫਸਲਾਂ, ਅਤੇ ਏਕਾਧਿਕਾਰ ਦੇ ਇਸ ਸਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ, ਸਥਾਨਕ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੱictionਣ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਟਣ ਅਤੇ ਜੀਵ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਕਾਰਨ ਹਨ. ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਗਲੋਬਲ ਵਾਰਮਿੰਗ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰੂਪ ਨਾਲ ਵਧਾਉਣਗੇ. ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ, ਏਕਾਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਬਨਸਪਤੀ coverੱਕਣ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਅਤੇ ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਜਾਂ ਖਪਤ ਕਾਰਨ ਜੈਵਿਕ ਬਾਲਣਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੁਆਰਾ ਗ੍ਰੀਨਹਾਉਸ ਗੈਸਾਂ ਨੂੰ “ਬਚਾਏ” ਜਾ ਸਕਣਗੇ. ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਵਰਗੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ, ਜੋ ਕਿ ਆਵਾਜਾਈ ਲਈ ਈਥਨੌਲ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਇਹ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗ੍ਰੀਨਹਾਉਸ ਦੀਆਂ 80 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਗੈਸਾਂ ਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਕਟਾਈ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਹੱਦ ਤਕ ਸੋਇਆ ਅਤੇ ਖੰਡ ਦੇ ਫੈਲਣ ਕਾਰਨ ਹੋਈ. ਗੰਨੇ ਦੇ ਬੂਟੇ ਤਾਜ਼ਾ ਅਧਿਐਨ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੱਖਣ ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਪੀਟਲੈਂਡਜ਼ ਤੋਂ ਇਕ ਟਨ ਪਾਮ ਆਇਲ ਬਾਇਓਡੀਜ਼ਲ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਜੈਵਿਕ ਬਾਲਣ ਡੀਜ਼ਲ ਬਲਣ ਨਾਲੋਂ 2 ਤੋਂ 8 ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀਓ 2 ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਕਰਦਾ ਹੈ. [14] ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਿਗਿਆਨੀ ਬਹਿਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਮੱਕੀ, ਸੋਇਆਬੀਨ, ਗੰਨੇ ਅਤੇ ਤੇਲ ਪਾਮ ਵਰਗੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਦਾ "ਸ਼ੁੱਧ energyਰਜਾ ਸੰਤੁਲਨ" ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੈ ਜਾਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੂਟੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਐਮੀਰੋਫਿuਲਜ਼ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਨਾਫਾ ਤੰਬਾਕੂਨੋਸ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਇਸ ਪਹਿਲੂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ: ਗਲੋਬਲ ਵਾਰਮਿੰਗ, ਐਗਰੋਫਿelsਲਜ਼ ਦੇ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਨਬੀਆਂ ਦੇ ਬੂਟੇ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੇ ਮਾਡਲ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਦੇ ਹਨ!

ਇਹ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਐਗਰੋਫਿelsਲਜ਼ ਅਤੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਬਹਿਸ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ ਕਿ ਗ੍ਰੀਨਹਾਉਸ ਗੈਸਾਂ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹਨ। ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਫਸਲਾਂ ਬੀਜਣ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੈ. ਨਿਰਸੰਦੇਹ, ਗਲੋਬਲ ਹਾ gਸ ਗੈਸਾਂ ਦਾ ਗਲੋਬਲ ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਤਪਾਦਕ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਰੇ ਨਿਕਾਸ ਦਾ 14 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਖਤ ਰਿਪੋਰਟ (ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਜਾਰੀ ਜਲਵਾਯੂ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ 'ਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਧਿਐਨ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੇਤੀਬਾੜੀ) ਪ੍ਰਤੀ ਸੀ ਇਹ ਗ੍ਰੀਨਹਾਉਸ ਗੈਸ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਦੇ ਉਸੇ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ. ਜੇ ਇਸ ਵਿਚ ਭੂਮੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ, ਆਵਾਜਾਈ ਅਤੇ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਅਤੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਦੁਆਰਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਨਿਕਾਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਵਿਚ ਗ੍ਰੀਨਹਾਉਸ ਗੈਸਾਂ ਦੇ 41% ਲਈ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ.

ਇੱਥੇ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਖਤ ਰਿਪੋਰਟ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕਹੋ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੇਤੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ ਤੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ. ਗ੍ਰੀਨਹਾਉਸ ਗੈਸਾਂ ਦਾ 18 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਵਰਤੋਂ ਬਦਲਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ. ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਜਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਬਨਸਪਤੀ ਨਾਲ coveredੱਕੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਸਰਹੱਦ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੀ ਅਤੇ ਪੌਦੇ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ. ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਕਿਸਾਨੀ ਆਬਾਦੀ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਟਕੀ .ੰਗ ਨਾਲ ਘਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉਦਯੋਗਿਕ ਪੌਦੇ ਹਨ.

ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿਚ ਇਕ ਹੋਰ ਤਬਦੀਲੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਨਾਲ ਹੈ. ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਨੇ ਹਰ ਸਾਲ ਲੱਖਾਂ ਟਨ ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਭਿੰਨ ਫ਼ਸਲਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਕੇ, ਰਸਾਇਣਕ ਖਾਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਟਰੈਕਟਰਾਂ ਦੀ ਹਲਵਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਜੋ ਉਹ ਲਗਭਗ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ ਜਿਹੜੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਮਿੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਾਰਬਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮਾਈਰ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਦੂਸਰਾ ਹੈ. ਹਰੇ ਇਨਕਲਾਬ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੱਧਰਾਂ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਮੁੜ ਵਸੂਲੀ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਨੂੰ ਗਲੋਬਲ ਵਾਰਮਿੰਗ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਪਚਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗਾ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੁਆਰਾ ਕਾਰਬਨ ਦਾ ਜਜ਼ਬ ਹੋਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਜਾity ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜਜ਼ਬ ਕਰਨ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ. ਮਿੱਟੀ 'ਤੇ ਬਨਸਪਤੀ coverੱਕਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਖਾਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਵਾਧਾ ਕਰੇਗੀ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਸਾਲ ਭਰ ਝੀਲਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇਗੀ. ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ coverੱਕਣ ਅਤੇ ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਅੱਜ ਮੌਸਮ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸੋਕੇ ਅਤੇ ਹੜ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਧਣ ਦਾ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਕਾਰਕ ਹੈ. ਕਿਸਾਨੀ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਦੇਸੀ ਲੋਕ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੇ ਹਨ ਜੋ ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ - ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਖਾਦ ਅਤੇ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਰਹਿੰਦ-ਖੂੰਹਦ - ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ.

ਪਰ ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਨੇ ਰਸਾਇਣਕ ਖਾਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਗਲੋਬਲ ਵਾਰਮਿੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ ਹੈ। The ਸਖਤ ਰਿਪੋਰਟ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਾਰਨ ਖਾਦ ਇਕੱਤਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਰੋਤ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਸਿੰਜਾਈ ਝੋਨੇ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਨਾਈਟ੍ਰੋਜਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਾਈਟ੍ਰਸ ਆਕਸਾਈਡ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿਚ ਜਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਦੁਬਾਰਾ, ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਕਿਸਾਨੀ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ, ਖਾਦ ਜਾਂ ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਖਾਦ ਪਾਉਣ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਾਲਿਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਬਾਰੇ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਚੌਲਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ. ਇਹਨਾਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਨੇ ਪੂਰੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਨਾਈਟ੍ਰੋਜਨ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਬਗੈਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਪਰਤਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਸਲਾਂ ਗ੍ਰੀਨ ਰੈਵੋਲਿ packagesਸ਼ਨ ਪੈਕੇਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਦ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਫਾਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਸੌ ਕਿੱਲੋ ਨਾਈਟ੍ਰੋਜਨ ਪ੍ਰਤੀ ਹੈਕਟੇਅਰ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਗਾ-ਬੀਜਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਹੋਰ ਕੋਨਿਆਂ ਤੋਂ ਫੀਡ ਆਯਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਟਨ ਰੂੜੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਜਜ਼ਬ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ.

ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਦੇ ਕਿਸਾਨੀ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੇ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਰਹਿੰਦ ਖੂੰਹਦ ਅਤੇ ਖਾਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਖਾਦ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਧੀ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਦਯੋਗਿਕ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਦ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੋਤਾਂ ਤੋਂ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਦੇ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਗਾਪਲਾਂਟ ਵਿਚ ਖਾਦ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ. ਉਦਯੋਗਿਕ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਖੇਤੀ ਸਿੰਥੈਟਿਕ ਖਾਦਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਖਾਦ ਦੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਿਤ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਕਾਰਨ ਹੈ.


ਇਹ ਸਿਰਫ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱ .ਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਲੋਬਲ ਵਾਰਮਿੰਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਮਾਡਲ ਮੁੱਖ ਕਾਰਕ ਹੈ. [15] ਅਤੇ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਖੇਤੀ ਦੀ ਕਿਸਮ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਬਾਲਣ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਲਾਜ਼ੀਕਲ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਖਾਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਘੱਟ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ, ਇਕ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਅਤੇ ਸਾਂਝੇ ਯਤਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ. ਪਰ ਫਿਰ ਸਖਤ ਰਿਪੋਰਟ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ 2020 ਤੱਕ ਦੀ ਮਿਆਦ ਵਿਚ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿਚੋਂ ਕੁੱਲ ਨਿਕਾਸ ਲਗਭਗ 30 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਵਧੇਗਾ, ਲਗਭਗ ਅੱਧਾ ਵਾਧਾ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਖਾਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿਚ ਆਉਣ ਨਾਲ ਆਵੇਗਾ। [१]] ਉਮੀਦਾਂ ਹਨ ਕਿ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਦੇਸ਼ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਰਸਾਇਣਕ ਖਾਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਦੁੱਭਰ ਕਰ ਦੇਣਗੇ, [१]] ਅਤੇ energyਰਜਾ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਲਾਉਣਾ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ ਇਸ ਦੇ ਵਾਧੇ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੋਣਗੇ।

ਪਰ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਬਾਲਣ ਇਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਨਵੀਂ ਮੁਸੀਬਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ. ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਐਗਰੀਫਿelsਲਜ਼ ਦੀ ਇੱਕ "ਦੂਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ" ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਕੰਪਨੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਦ ਬਾਲਣ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਰਹਿੰਦ ਖੂੰਹਦ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ "ਬਾਇਓਮਾਸ ਦੀ ਰਹਿੰਦ-ਖੂੰਹਦ" ਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ. ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਜੋ ਵੇਖਾਂਗੇ ਉਹ ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮੀ ਹੈ ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਉਪਜਾ in ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਸਾਇਣਕ ਖਾਦਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਨਿਰੰਤਰ ਨਿਰਭਰਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਇਸਦੇ ਨਵੇਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥ ਤਾਂ ਜੋ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਦੁਸ਼ਟ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਹੈ ਜੋ ਗ੍ਰੀਨਹਾਉਸ ਗੈਸਾਂ ਦੇ ਵਧਦੇ ਨਿਕਾਸ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਵਿਗੜਨ ਦੇ ਵਧਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗੀ.

ਅਤੇ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਪੌਦੇ ਦੁਆਰਾ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ ਦੇ roਹਿਣ ਅਤੇ ਨਿਘਾਰ ਨੂੰ ਜੋੜਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੱਕੀ ਅਤੇ ਸੋਇਆਬੀਨ ਜਿਹੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਟੌਤੀ ਦਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, [18] ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੌਦੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਲੈਸ਼ ਅਤੇ ਬਲਨ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਗੰਭੀਰ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ. ਐਫਏਓ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ, ਜੇ ਮੌਜੂਦਾ ਵਰਤਾਰੇ ਜਾਰੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤੀਜੀ ਵਿਸ਼ਵ ਇਕੱਲੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ roਾਹ ਅਤੇ ਵਿਗੜਣ ਕਾਰਨ 500 ਮਿਲੀਅਨ ਹੈਕਟੇਅਰ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਬਰਸਾਤੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦੇਵੇਗੀ.

ਇਕ ਹੋਰ ਮੁੱਦਾ ਜੋ ਬਾਇਓਫਿ .ਲ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ cropsਰਜਾ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤਦੀਆਂ ਹਨ. ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਸੰਕਟ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਲਗਭਗ ਇਕ ਤਿਹਾਈ ਆਬਾਦੀ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਮੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ. ਇਹ ਸੰਕਟ ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਪਾਈਪਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਦਾ ਉਤਪਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ. ਰਵਾਇਤੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਸਾਨੂੰ ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘਾਟਿਆਂ ਦਾ ਉਦਯੋਗਿਕ ਗੰਦਗੀ ਦੁਆਰਾ ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਨੇ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਗਲੋਬਲ ਵਾਰਮਿੰਗ, ਡੈਮਾਂ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ coverੱਕਣ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ. ਇੱਥੇ ਤਰਕ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸਾਂਝੇ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਏਗਾ ਜਿਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਹੈ, ਉਦਯੋਗ ਅਤੇ ਸਿੰਜਾਈ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣਾ. ਰੁਝਾਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਸਿੰਜਾਈ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚੌਥਾਈ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਖਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ ਫਸਲਾਂ ਉਸ ਮੰਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਾਧਾ ਕਰਨਗੀਆਂ. ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਵਾਟਰ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ ਇੰਸਟੀਚਿ (ਟ (ਆਈਡਬਲਯੂਐਮਆਈ) ਨੇ ਮਾਰਚ 2006 ਵਿਚ ਇਕ ਰਿਪੋਰਟ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਬਾਇਓਫਿelsਲਜ਼ ਲਈ ਭੀੜ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ. [१ the] ਇਸੇ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਚੀਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱ thatਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: “ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਧ ਰਹੀ ਅਰਥਚਾਰੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੀਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਬਿਨਾਂ ਭੋਜਨ, ਫੀਡ ਅਤੇ ਬਾਇਓ ਬਾਲਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਣਗੇ। ਘਾਟ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰਨਾ ”। [20] ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਗੰਨੇ - ਦੇਸ਼ ਦੀ ਮੁੱਖ ਐਥੇਨੌਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਫਸਲ - ਸਿੰਜਾਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੀਨ ਦੀ ਮੁੱਖ ਜੀਵ ਬਾਲਣ ਦੀ ਫਸਲ ਦਾ ਲਗਭਗ 45 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਹੈ. ਪੂਰਵ ਅਨੁਮਾਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਚੀਨ, ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਤਰਨਾਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਤਮ ਜਾਂ ਦੂਸ਼ਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, 2030 ਤੱਕ ਸਿੰਚਾਈ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ 13 ਜਾਂ 14 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੱਕ ਵਧਾਉਣਗੇ, ਸਿਰਫ ਮੌਜੂਦਾ ਪੱਧਰ' ਤੇ ਖੁਰਾਕੀ ਉਤਪਾਦਨ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ. ਜੇ ਇਹ ਦੇਸ਼ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਐਗਰੀਫਿuਲ' ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਫਸਲਾਂ ਸਿੰਚਾਈ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਪਤ ਕਰਨਗੀਆਂ: ਆਈਡਬਲਯੂਐਮਆਈ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ, ਭਾਰਤ ਵਰਗੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ, ਗੰਨੇ ਤੋਂ ਹਰ ਲੀਟਰ ਐਥੇਨ, 3,500 ਲੀਟਰ ਸਿੰਜਾਈ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.

ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਬਾਲਣ ਨਾ ਸਿਰਫ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਲਕਿ ਉਤਸਵ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗਲੋਬਲ ਵਾਰਮਿੰਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਨਗੇ, ਪਾਣੀ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. .

ਉਹ ਦੇਸ਼ ਜੋ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਬੁਖਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਨਾ ਸਿਰਫ ਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਲੂ ਰੱਖਣ ਲਈ ਫਸਲਾਂ ਦਾ ਨਿਰਯਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ: ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅਨਮੋਲ ਟਾਪਸਿਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਨਿਰਯਾਤ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ.

.ਰਜਾ ਸਮੀਕਰਨ

ਬੇਸ਼ਕ, ਐਗਰੋਫਿ .ਲਜ਼ ਬਹਿਸ ਦੀ ਮੁੱਖ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇਕੋ ਇਕ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਇਸ ਸਾਰੀ ਚਰਚਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: energyਰਜਾ ਦੀ ਖਪਤ. ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਤੌਰ ਤੇ ਐਗਰੀਫਿ .ਲਜ਼ ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਹੈ ਜੋ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਇਸ ਮੁ .ਲੇ ਪਹਿਲੂ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ.

ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ Energyਰਜਾ ਪਨੋਰਮਾ 2006 ਅਮਰੀਕੀ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ, 2003 ਅਤੇ 2030 ਦਰਮਿਆਨ energyਰਜਾ ਦੀ ਖਪਤ ਜੋ ਕਿ ਖਰੀਦੀ ਅਤੇ ਵੇਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿੱਚ 71 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਦੇ ਵਾਧੇ ਦੀ ਉਮੀਦ ਹੈ। ਯੂਐਸ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਜਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਾਧੇ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਆਵੇਗਾ। ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗੀਕਰਣ ਦੀ ਪੱਟੀ 'ਤੇ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ. ਇਹ ਵਾਧੂ energyਰਜਾ ਕਿੱਥੋਂ ਆਵੇਗੀ? ਤੇਲ ਦੀ ਖਪਤ 50 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੱਕ ਵਧੇਗੀ, ਕੋਲਾ, ਕੁਦਰਤੀ ਗੈਸ ਅਤੇ ਨਵਿਆਉਣਯੋਗ energyਰਜਾ ਦੀ ਖਪਤ ਹਰੇਕ ਸਰੋਤਾਂ ਲਈ ਲਗਭਗ ਦੁੱਗਣੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣੂ aਰਜਾ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਨਾਲ ਵਧੇਗੀ. 2030 ਤਕ, ਸਾਰੇ ਨਵਿਆਉਣਯੋਗ (ਰਜਾ (ਬਾਇਓਫਿelsਲਜ਼ ਸਮੇਤ) ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ energyਰਜਾ ਦੀ ਖਪਤ ਦੀ ਸਿਰਫ 9 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ. ਲਗਭਗ ਬਾਕੀ ਸਾਰੀ ਵਧ ਰਹੀ energyਰਜਾ ਦੀ ਖਪਤ ਵਧੇਰੇ ਜੀਵਾਸੀ ਇੰਧਨ ਸਾੜਨ ਨਾਲ ਆਵੇਗੀ. [ਇੱਕੀ]

ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਪਿਛਲੇ ਪੈਰਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹੋ, ਗ੍ਰਾਫ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੋ ਅਤੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ. ਇਹ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ. ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਨਵੀਨੀਕਰਣਯੋਗ energyਰਜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਅਨੁਮਾਨਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰੇਗੀ ਵਾਧਾ ਮਾਰਕੀਟਯੋਗ .ਰਜਾ ਦੀ. ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵਿਗੜਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਕੋਈ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ: ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਗ੍ਰਹਿ 'ਤੇ ਬਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ energyਰਜਾ ਦੀ ਖਪਤ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣਾ ਪਏਗਾ. ਜੇ ਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਦੁੱਗਣੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਾਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਧੇਰੇ energyਰਜਾ ਕੁਸ਼ਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿਣ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿਣਾ ਬੇਕਾਰ ਹੈ ਜੇਕਰ ਪੂਰੀ ਆਰਥਿਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿਚ ਮਾਲ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੁਨਾਫਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ. ਇਹ ਉਹੀ ਕੁਝ ਹੈ ਜੋ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਬਾਲਣਾਂ ਲਈ ਮੌਜੂਦਾ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ.

ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿਚ energyਰਜਾ ਦੀ ਬੇਲੋੜੀ ਬਰਬਾਦੀ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਇਕ ਤੱਤ ਹੈ ਜੋ ਨੇੜਿਓਂ ਮੁਆਇਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ. ਇਕੱਲੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉਦਯੋਗਿਕ ਅਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਖੇਤੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ gapਰਜਾ ਪਾੜਾ ਵਧੇਰੇ ਗੰਭੀਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ. ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੱਖਣੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਰਵਾਇਤੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਉਤਪਾਦਕ ਉਦਯੋਗਿਕ ਖੇਤੀ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿੰਨੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ energyਰਜਾ ਦੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ. FAO ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ, industrialਸਤਨ, ਉਦਯੋਗਿਕ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕਿਸਾਨ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਕਿੱਲੋ ਅਨਾਜ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਵਪਾਰਕ energyਰਜਾ ਖਰਚਦੇ ਹਨ. [२२] ਖਾਸ ਫਸਲਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਅੰਤਰ ਹੋਰ ਵੀ ਨਾਟਕੀ ਹਨ: ਇੱਕ ਕਿੱਲੋ ਮੱਕੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਮੈਕਸੀਕੋ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰਵਾਇਤੀ ਗੁਆਂ .ੀ ਨਾਲੋਂ times 33 ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਵਪਾਰਕ usesਰਜਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ. Y para producir un kilo de arroz, un agricultor en Estados Unidos utiliza ¡80 veces la energía comercial utilizada por un agricultor tradicional de Filipinas! Esta “energía comercial” de la que habla la FAO es, por supuesto, en su gran mayoría de los combustibles fósiles, petróleo y gas necesarios para producir fertilizantes, y agroquímicos y aquéllos utilizados en la maquinaria rural, que contribuyen sustancialmente a la emisión de gases con efecto de invernadero.

Pero resulta que incluso bajo normas industriales o de la Revolución Verde, el acto de cultivar es responsable de solamente un cuarto de la energía utilizada para obtener los alimentos que llevamos a nuestras mesas. El verdadero derroche de energía y la contaminación ocurren en el sistema alimenticio internacional más amplio: el procesamiento, el empaque, el proceso de congelado, la cocción y el movimiento de los alimentos por todo el planeta. Los cultivos para alimentación animal pueden ser cultivados en Tailandia, procesados en Rotterdam, alimentar al ganado en algún otro lugar, para luego ser comido en un McDonalds en Kentucky. Todos los días, 3 500 cerdos viajan desde varios países europeos a España, mientras que el mismo día, otros 3 mil cerdos viajan en la dirección opuesta. Diariamente España importa 220 mil kilos de papas del Reino Unido, mientras que exporta 72 mil kilos de papas todos los días… al Reino Unido. El Instituto Wuppertal calculó que la distancia recorrida por los ingredientes de un yogurt de fresa que se vende en Alemania (que podría ser fácilmente producido en la propia Alemania) no es menor a los 8 mil kilómetros. [23]

Aquí se torna realmente visible lo absurdo y el derroche del sistema alimentario globalizado tal como lo organizan las empresas transnacionales. En el sistema alimentario industrializado se gastan no menos de 1015 calorías para producir y distribuir un alimento del valor de una caloría. Tan sólo el sistema alimentario estadounidense utiliza 17 por ciento del suministro total de energía del país. [24] Nada de esto se necesita realmente. El Consejo Mundial de Energía calcula que la energía total requerida para cubrir las necesidades básicas es equivalente a un mero siete por ciento de la actual producción mundial de electricidad. [25]

Para resolver el problema del cambio climático no necesitamos plantaciones de agrocombustibles que produzcan energía combustible. En cambio, necesitamos dar un giro de 180 grados en el sistema industrial de alimentos. Requerimos políticas y estrategias para reducir el consumo de energía e impedir el derroche. Tales políticas y estrategias ya existen; se lucha por ellas. En la agricultura y la producción de alimentos eso significa orientar la producción a los mercados locales en lugar de los mercados internacionales; significa adoptar estrategias para mantener a la gente en la tierra, en vez de expulsarla; significa apoyar enfoques sostenidos y sustentables para regresarle la diversidad biológica a la agricultura; significa diversificar los sistemas de producción agrícola, utilizando y expandiendo los saberes locales; significa poner a las comunidades locales nuevamente al frente del desarrollo rural. Tales políticas y estrategias implican la utilización y el posterior desarrollo de tecnologías tradicionales y agroecológicas para mantener y mejorar la fertilidad del suelo y la materia orgánica —y en el proceso secuestrar dióxido de carbono en el suelo, en vez de desprenderlo a la atmósfera. También requieren una confrontación decidida con el complejo agroindustrial mundial, ahora más fuerte que nunca, que está conduciendo su agenda de agrocombustibles justo en la dirección opuesta.


GRAIN – Revista Biodiversidad, sustento y culturas No 54

Notas:

[1] Ver, por ejemplo, Brian Tokar, “Running on Hype”, Counterpunch, noviembre de 2006. http://tinyurl.com/w5swf

[2] Doug Koplow, “Biofuels: at what cost? Government Support for Ethanol and Biodiesel in the United States”, GSI, octubre de 2006. http://tinyurl.com/2s5mpw

[3] FAO, “Crop Prospects and Food Situation”, Rome, núm 3, mayo de 2007. http://tinyurl.com/2kswxw

[4] “Un modelo de energía limpia en el continente americano”, elaborado para el Banco Interamericano de Desarrollo por Garten Rothkopf (la cita es una traducción no oficial de una presentación en powerpoint sobre el estudio). http://tinyurl.com/3b6m8j

[5] Miguel Altieri, Elizabeth Bravo, “The Ecological and Social Tragedy of Cropbased Biofuel Production in the Americas”, abril de 2007. http://tinyurl.com/3dkpto

[6] E. Smeets, A. Faaij, I. Lewandowski, “A Quick Scan of Global Bioenergy Potentials to 2050: Analysis of the Regional Availability of Biomass Resources for Export in Relation to Underlying Factors”, Copernicus Institute, Utrecht University, marzo de 2004. nwse2004109.

[7] Boletín del WRM, núm. 112, noviembre de 2006 http://tinyurl.com/2nb4y9

[8] Ibid.

[9] Miguel Altieri y Elizabeth Bravo, “The Ecological and Social Tragedy of Cropbased Biofuel Production in the Americas”, abril de 2007. http://tinyurl.com/3dkpto

[10] Informe de UNCTAD, 2006: http://tinyurl.com/2apse3

[11] Para entrar en la discusión sobre los problemas con la jatropha en India, ver: Informe de UNCTAD, 2006: http://tinyurl.com/2ktt3v

[12] Folha de S. Paulo, 18 de junio de 1998. http://tinyurl.com/2sdtjn

[13] Foro Brasileño de ONG y Movimientos Sociales por el Ambiente y el Desarrollo (fboms): “Agribusinesses and Biofuels: an Explosive Mixture”, Rio de Janeiro, 2006, pág. 6.

[14] Almuth Ernsting et al. “Open letter to Al Gore” (Carta abierta a Al Gore), marzo de 2007. http://tinyurl.com/2owref

[15] Porcentajes del Informe Stern sobre la economía del cambio climático, Parte III: La economía de la estabilización, pág. 171 del original en inglés. http://tinyurl.com/ye5to7

[16] Informe Stern, op. cit. Anexo 7

[17] IFPRI calcula que los países en desarrollo aumentarán el uso de fertilizante químico de 62.3 toneladas de nutrientes en 1990 a 121.6 toneladas de nutrientes en 2020. B. Bump y C Baanante, “World Trends in Fertilizer Use and Projections to 2020”, 2020 Vision Brief 38, IFPRI http://tinyurl.com/362sbx

[18] Ver, por ejemplo, Miguel Altieri y Elizabeth Bravo, “The Ecological and Social Tragedy of Cropbased Biofuel Production in the Americas”, abril de 2007. http://tinyurl.com/3dkpto

[19] Food, Biofuels could Worsen Water Shortage. Información de prensa de IMWI. http://tinyurl.com/2sqls9

[20] “Biofuels: Implications for Agricultural Water Use”, Charlotte de Fraiture, et al. Instituto Internacional para el Manejo del Agua, po Box 2075, Colombo, Sri Lanka.

[21] EIA, International Energy Outlook 2006. Ver especialmente las gráficas 8 y 10. http://tinyurl.com/2vxkys

[22] FAO, “The Energy and Agriculture Nexus”, Roma 2000, tablas 2.2 y 2.3 http://tinyurl.com/2ubntj

[23] Ejemplos de Gustavo Duch Guillot, Director de Veterinarios sin Fronteras, Barcelona 2006. http://tinyurl.com/2mlprh

[24] John Hendrickson, “Energy Use in the us Food System: a Summary of Existing Research and Analysis”, Center for Integrated Agricultural Systems, uw-Madison, 2004

[25] Consejo Mundial de Energía/ World Energy Council. “The Challenge of Rural Energy Poverty in Developing Countries”. http://tinyurl.com/2vcu8v


Video: ਸਰਫ 5 ਮਟ ਵਚ ਖਘ ਤ ਪਓ ਛਟਕਰ (ਸਤੰਬਰ 2021).